​

Το έργο κινείται ανάμεσα στο καμένο και το εύπλαστο, στη φωτιά
που καταστρέφει και στη φωτιά που δίνει μορφή. Στάχτες,
αποκαΐδια και θραύσματα γης γίνονται υλικό αφήγησης, ενώ το
τοπίο λειτουργεί ως σώμα που θυμάται, αντιστέκεται και
αναγεννάται.

Ο πηλός και τα κεραμικά στοιχεία γίνονται φορείς μνήμης, ψημένα
στη φωτιά όπως και το ίδιο το τοπίο, αποκτώντας μόνιμη μορφή.
Το νερό της θάλασσας και των ιαματικών λουτρών καταπραΰνει,
επουλώνει και διατηρεί τη μνήμη σε ροή, ενώ οι εξορύξεις
αντιμονίου αναδεικνύουν την ένταση ανάμεσα στη φυσική
μεταμόρφωση και την ανθρώπινη παρέμβαση.